Wit papier. Er staat al zoveel op.

Als het scherm je wit aankijkt en net doet alsof het een stuk wit papier is, dan denk je niet dat je van het licht verlicht gaat worden. Dat gebeurt natuurlijk wel, het licht schijnt in je gezicht, maar je innerlijk heeft geen verlichting gekregen daarmee. Wel met een stuk papier? Een soort van wel voor mensen zoals ik die een stuk papyrus wel plezierig vinden om naar te kijken. Anders dan naar een scherm. Dat scherm geeft de aandrang naar anders schermen te kijken en dingen op te zoeken. Een stuk papier geeft die aandrang niet. Herken je dat?

Een leeg blad papier heeft al alles in zich dat je wil zeggen. Want je wil veel zeggen en als je veel schrijft op dat blad papier, en je hebt niet meer, dan raakt het papier zo vol dat het zwart ziet. En dat is net de andere kant van wit. Dus waarom moeite doen het zwart te maken als het als wit is?

Een wit blad papier is zoals ik wil zijn, elke dag weer, in elk gesprek dat ik heb. Te beschrijven door anderen en mezelf. Te lezen daarna door anderen en mezelf. Het liefst veel anderen, open zonder een cover. Zoals Edith een headhunter met adellijke trekken me eens zei, is het transparant zijn iets waar mensen moeilijk mee kunnen omgaan.

Maar met de juiste werkgever juist een kracht. Want in die transparantie kan die de drijfveer van je vinden, je verder vuur geven en daarna terug leunen. Net zoals ik dat alle jaren gedaan heb, of probeerde te doen met mijn medewerkers. Vindt hun drijfveer en daarna heb je als manager een makkelijk leven. Want je bent opgesteld om mensen te ‘managen’ en ik denk en dacht altijd, ‘laat die mensen dat zelf doen’. Als ze dat zelf kunnen hoef ik niets meer te doen….

Het ‘beste in mensen naar boven halen’ daar zit de crux. En dat is ook mijn levensmotto. En ik ben er goed in denk ik. Zeggen mensen.

Rudolph

Woensdag 10 november 2021