Hieronder een stukje tekst dat zich verder ontvouwen gaat naar mate je het leest. Een experiment. Zo schrijf ik vaak ook met de vulpen op groot wit papier, je kan dan meer de layout van je tekst zelf volledig aanpassen. Dat gaat op het web ook wel, maar dat kost me dan net teveel tijd. En geen zin in. Wellicht eens gewoon mijn geschreven pagina’s een foto van maken en publiceren. Maar bedenk me dat twee goede vrienden direct mijn handschrift herkende…maar ze zeiden er niet direct bij het te kunnen ontcijferen. Y wel, maar die heeft ook veel van me gelezen..
Spreken over afstand door de jaren heen.
Op een krukje in de woonkamer.
Warm in een vierkant hok met glas aan alle kanten in een raamwerk van ijzer.
Aan het eind van de gang.
Zwaar in je tas.
Als bobbel in je jaszakken.
***
Op een krukje in de woonkamer.
Stond ik en kreeg soms een linkerarm die moe ging worden.
Heet in een vierkant hok met glas aan alle kanten in een raamwerk van ijzer.
Stond ik met Franse muntjes in mijn hand.
Aan het eind van de gang.
Stond ik wat tekeningen te maken op de papiertjes en hielt de tikken bij.
Zwaar in je tas.
Stond ik wat schuin om zo een baksteen mee te nemen.
Als bobbel in je jaszakken.
Stond ik soms in de rij, te beleefd het uit mijn zak te nemen.
***
Op een krukje in de woonkamer.
Stond ik en kreeg soms een linkerarm die moe ging worden.
Als kind wat zo een witte hoorn van marmer zwaar.
Warom in een vierkant hok met glas aan alle kanten in een raamwerk van ijzer.
Stond ik met Franse muntjes in mijn hand.
Als tiener op vakantie met een vieze zwarte hoorn.
Aan het eind van de gang.
Stond ik wat tekeningen te maken op de papiertjes en hielt de tikken bij.
Als student met een grijze hoorn die gehuurd werd.
Zwaar in je tas.
Stond ik wat schuin om zo een baksteen mee te nemen.
Als jongeling op stoer werk met een baksteen, antenne en hoorn.
Als bobbel in je jaszakken.
Stond ik soms in de rij, te beleefd het uit mijn zak te nemen.
Als harde werker, zonder een hoorn, wel een scherm.
***
Op een krukje in de woonkamer.
Stond ik en kreeg soms een linkerarm die moe ging worden.
Als kind wat zo een witte hoorn van marmer zwaar.
De emotie was die van spanning en goed luisteren.
Warm in een vierkant hok met glas aan alle kanten in een raamwerk van ijzer.
Stond ik met Franse muntjes in mijn hand.
Als tiener op vakantie met een vieze zwarte hoorn.
De emotie was blij zijn familie te horen en het warm te hebben.
Aan het eind van de gang.
Stond ik wat tekeningen te maken op de papiertjes en hielt de tikken bij.
Als student met een grijze hoorn die gehuurd werd.
De emotie was van onbezorgdheid.
Zwaar in je tas.
Stond ik wat schuin om zo een baksteen mee te nemen.
Als jongeling op stoer werk met een baksteen, antenne en hoorn.
De emotie was van stoer zijn.
Als bobbel in je jaszakken.
Stond ik soms in de rij, te beleeft het uit mijn zak te nemen.
Als harde werker, zonder een hoorn, wel een scherm.
De emotie was die telefoon kwijt te willen.
Dus over
Een vaste lijn telefoon.
Een telefoon in een telefooncel in Zuid Frankrijk
De telefoon op de studentenflat
De telefoon die mobiel werd.
verwonderaar 
Leave a Reply