De Saint

Televisie trekt me niet zo meer, maar wel de oude tv series, zeker die van de Saint. Korte afleveringen die net mijn aandacht weten te houden en die nooit geweldadig zijn, altijd met een vriendelijk toonaard. Genetlemen like, met goede teksten, leuke plekken en mooie mensen.

Zwart en wit. Dat de eerste versie in zwart en wit zijn is ook fijn. Je kan dan je eigen gedachte toepassen om de inkleuring te doen. Zelf kan ik daar wel van genieten, wellicht omdat mijn fantasie groot is.

Charmant. De charme van Roger More die de Saint speelt, is ook aantrekkelijk en geeft me steeds de zin en wil dat ook de dagen erna te doen. Omgang met mensen op een ordentelijke manier, op een manier die vriendelijk is voor iedereen. En een stropdas dragen dat was toch ook altijd een van de weinig manieren waarop een man zich wat kon onderscheiden en wat kleur in zijn outfit kon brengen.

Fair naar iedereen. Een andere karakteristiek van de serie is dat mensen hun fouten en hun gelijk op een wat ik zou noemen ‘dansende’ manier brengen. Je hebt geen gelijk, geef het toe. Je hebt wel gelijk, overdo het niet om daar teveel aandacht op te vestigen, maar heb er rust in omdat iedereen het als een feit ook ziet.

Gevechten zijn duidelijk voor de film. Hedendaagse tv dingen zitten vol met argressie en moeten schijnbaar alijd mensen laten zien die geweld prima vinden. Terwijl zelfs de meest beroemde kung fu vechter, Chuck Norris vaak vertelde dat die goed was in het gevecht, maar de film meer verwachtte. Waarom al dat geweld. Is dat het enige dat mensen nu bezig kan houden?

Blij wordt ik van zo een aflevering te kijken. Elke zondagavond probeer ik er een te kijken. En in mijn laatste levensdagen ga ik er daar veel van zien, met enorme sigaren en goede drankjes naast me.