Dat was de spreuk van een goede vriend van me die jaren geleden plotseling overleed. Hij bedoelde het grappig en als energizer voor zijn eigen gevoel. Vaak denk ik daaraan. In de zin van dat de rest van de wereld zijn gang maar moet gaan. Hij sprak het niet vaak uit. Als wel, dan vaak om mij te leren alles niet zo serieus te nemen en zeker al die mensen om me heen niet.
Deze vriend had een heel moeilijke jeugd. Hij kwam in een kroegen en was dan in staat snel contact te maken met iedereen. Maar liet ook graag een een onbetaalde rekening achter. Die ik dan betaalde als we er weer kwamen in dat cafe.
Goede vrienden, goede gesprekken zijn veel tijd waard. En geld is dan maar een simpel iets. Iets dat je moet verdelen tussen mensen die het minder goed hebben. En tijd is het kostbaarste iets, geld slechts ‘gemunte vrijheid’ zoals Dostoevsky zou schrijven.
verwonderaar 
Leave a Reply