Een mooie spreuk die ik vaak vergeet. Of teveel bezig mee ben. Gisteren. Natuurlijk ben ik een product vandaag van de dingen die gisteren en daarvoor gebeurde. Wat ik ook zou kunnen denken is, dat als het vandaag is, kan ik daarover besluiten die wel of niet mee te nemen, die gedachten en beelden van vroeger. Mijn geest lukt dat niet goed. De hele dag ben ik bezig met mijn gedachte is alle kanten uitgaan in rust te brengen, in een route te brengen. Vaak zie ik er daarvan de noodzaak niet, dansen in het leven, op muziek die je kent. En je kent dat van vroeger. Echter morgen is een andere dag.
Hierover zou ik meer willen oefenen. En kon tot de ontdekking dat me dat niet alleen gaat lukken. Iets of iemand moet me daarbij gaan helpen. Alle mogelijkheden van de vele beelden die ik van vele jaren terug nog in mijn hoofd heb maken dat erg moeilijk. Beelden die opkomen zonder dat ik erom gevraagd heb.
Tja.. weet even het antwoord niet, weet even de remedie niet. Iets voor een volgend bericht.
Deze spreuk helpt wel veel. Al mijn hele leven denk ik vaak ‘wat wil het leven me nu weer leren?’. En dat is goed voor mijn ratio. Maar mijn gevoel is niet altijd mee.
verwonderaar 
Leave a Reply