Een schitterend onderwerp kwam ik op afgelopen dagen toen ik een podcast van Prof. Alin Seth beluisterde. Autopoiesis kwam toen op als onderwerp. Snapte niet hoe je dat woord moest uitspreken en zocht op wat het was. En las mooie uitleg van de uitvinders van het woord, Humberto Maturana en Francisco Valera die daarna vervolgd werd door Luhmann. David Siedl schreef er een verhelderende thesis over. Deze blog ga ik komende tijd aanvullen, hier alvast het begin.
Kerngedachte: leven maakt zelf het vervolg, het leven. Dat is door combinatie van ons biologisch systeem en denken. Artificiele intelligentie heeft (nog) geen biologisch component, dus zal nooit ons soort bewustzijn kennen.
Nut van dit onderwerp verder in te lezen? Autopoiesis is de antwoord op de vraag ‘wat is leven anders dan dood zijn?’ En het antwoord dat Maturana en Valera erop maakte is dat leven uit het eigen materiaal weer nieuw leven maakt. En van die analsyse van de biologie maakte Luhmann een uitleg voor het sociale leven. En zo ga je dan door naar wat bewustzijn is. En de gedachte dat we de optelsom van heel veel kleine delen zijn. En dat je de mens om zijn bewustzijn te leren kennen niet kan ontleden als hardware en software en daarmee afdoen. Lichaam en geest. Zoals computer hardware en software. Neen, de biologische verbinding is essentieel. Er zit iets in de biologische kant van ons zijn dat essentieel is voor het krijgen van bewustzijn.
Als dat zo is, zal AI nooit ons soort bewustzijn gaan kennen. Dat is te zeggen, zolang we AI maken uit hardware, chips, en software.
Vraag je af: wat heb je niet meer als je geheel onder narcose bent?
Het antwoord kan zijn dat je niet meer verder jezelf kan ontwikkelen. Uit jezelf komt niets meer, je moet kunstmatig in leven worden gehouden.
Hier dan dat woord autopoietic system. Een systeem dat produceerd en reproduceerd zijn eigen elementen net zoals zijn eigen structuren.
Maar als het wel bewustzijn gaat kennen die AI: ethisch moet mens dan veel doen.
Mindcrime. Wij mensen maken een AI. En als AI bewustzijn gaat hebben, zoals Geoffrey Hinton al denkt, dan kan een AI ook pijn voelen. En hoe gaan we daar als mens dan mee om?
De schaakspel voorspellling kan je hebben of weer voorspelling.
Hier ga ik nog eens op verder. De gedachte dat AI iets nadoet. En dat nadoen kan zijn het weer nadoen in een model en zo het weer voorspellen. Net zoals je een schaakspel kan nadoen en volgende zetten kan voorspellen. Of het weer nadoen en die voorspellen. Maar voor mijn gevoel zit een schaakvoorspelling dicht bij een rekenkundige bewerking en een voorspelling van het weer minder. Schaken is zelf een rekenkundig spel. En daarmee zit het nadoen daarvan dichter bij de structuur, het zijn, van het spel. En dat is bij een weer voorspelling minder. Kunstmatige intelligentie voor een schaakspel lijkt me dan ook dichter bij de ‘natuur’ van het spel dan een voorspelling van het weer. Daarmee is de kunstmatigheid van een schaakspel, meer in staat dat spel na te doen en het beter te gaan doen. Bij het weer is dat minder. In dezelfde logica, is het bij het nadoen van de mens ook minder. Want de mens is niet een rekenkundige bewerking.
Discussie: is dit zo, is de mens geen rekenkundige bewerking? Kan je niets alles wat een mens doet of gaan doen voorspellen door ‘if-this-then-that’ logica?
Kleuren bestaan niet
Dit past lichtjes bij deze discussie. Kleuren zijn niet echt in de wereld. Het is slechts een electromagnetisch signaal. Dat vangt je ogen op en je hersenen passen daar dan een kleur bij. Je kan nooit zeker weten of een ander mens die kleur hetzelfde ‘ziet’. En dan het voorbeeld van mensen die kleuren kunnen horen. Dus die zetten het electro signaal om niet in kleur maar in geluid. Of doen beide.
Afsluitend/doorgaand
Dit artikel zal ik komende tijden aanvullen, helaas kan ik niet voorspellen wanneer dat zal zijn. Dus kom over een maandje nog eens terug. Of beter nog: start er zelf over te lezen, die fasinerende onderwerp!
Rudolph
april 2024
verwonderaar 
Leave a Reply