Penelopy zat onderuitgezakt op een bankje. Ze was morgen aan het schrijven. En dat was plezierig voor haar want ze kon dan schrijven over gisteren al. Wat voor jou lezer, dus vandaag is. Het schrijven hoefde van Penelopy helemaal niet over gisteren te gaan voor haar, gisteren was maar een moment van andere mensen zo vond ze. Waarom als je al in morgen bent nog iets met gisteren te willen doen zo vroeg ze zich vaak af.
Gisteren was haar zus aan het schrijven. Dat is natuurlijk apart dat twee kinderen uit dezelfde familie op een ander moment op dit moment aan het schrijven zijn.
Maar wellicht moet ik dat verduidelijken. Door te schrijven konden ze met mekaar communiceren.
Haar zus, die Polly heette, schreef dus gisteren en liet het dan liggen tot morgen. Zo kon dan haar zus Penelopy lezen wat ze geschreven had. En omgekeerd, schreef Penlopy morgen en liet dat liggen zodat het automatisch in gisteren ging belanden. Een slimme oplossing zo vonden ze beide.
Deze aanpak hadden ze zelf verzonnen, ze moesten wel, want er was niemand anders in het universum die zo schreef. Afijn, met zo schrijven bedoel ik dan niet het schrijven zelf, maar het moment waarop dat geschrijf dan plaatsvond.
Voor mezelf was het erg leuk dit te ontdekken. Dat was puur toevallig, ik raapte in de dierentuin een papiertje op, dat het schrijfsel van Polly was. En ik had al eens op dezelfde plek een schrijfsel van Penelopy gezien. En zo kon ik de verbinding maken.
De broertjes van Polly en Penelopy waren Pento en Plosko. Die hadden geen last van het gisteren en morgen zijn. Dat kon ook niet want ze waren samen van daarginds. Dus een stukje ver weg zou je kunnen zeggen. En dat geeft op zich natuurlijk niet als je niet in de buurt bent, maar het is wel lastig als je iets wil overhandigen en altijd daarginds bent. Ze waren daarop blij hun zussen te hebben, want als je van daarginds iets gisteren achterlieten, kon je het morgen lezen, de afstand was dan geen probleem meer. Erg handig zo van die zussen te hebben!
Wat het ietwat moeilijk maakte was dat omdat ze daarginds waren en omgekeerd schreven. Dat is ook weer logische: als je ver weg bent is omgekeerd gewoon een andere manier van dichtbij. Prima te doen zou je denken, je draait het om en je kan verder lezen. En zo is het!
Dit is natuurlijk van een heel andere soort dan zoals dat bij mij is.
verwonderaar 
Beste Rudolph,
Hartelijk dank voor ‘De schrijfster die morgen schreef’. Het verhaal herinnert aan de absurdistische miniaturen van Danil Charms die een patent had op hilarische titels zoals ‘Hoe een man uiteenviel’ en ‘Nieuwe alpinisten’ om er enkele te noemen. Ook denk ik aan Van Ostaijens’ Diergaarde voor kinderen van nu’ en ik durf zelfs een vergelijking te maken met het onvolprezen en weinig bekende ‘Harde feiten’ van Ilja Pfeijffer. Vanuit een premisse of zo je wil een bevreemdende maar plausibele beginzin een verhaal met een ijzersterke logica tot een goed einde weten te brengen is een kunst op zich. Ik kijk uit naar je toekomstige naturalistische zedenschetsen van het moderne leven.
Jan