De puntenslijpster lag rustig in de la na te denken waarom een potlood, zo een klein ding, dat door zoveel mensen gemaakt moest worden, haar hulp nodig had. Een potlood. Heeft koolstof nodig. Dat komt uit mijnen, waar honderden mensen werken. En dat stukje hout, mensen hebben een boom gekapt, vervoerd, dan gezaagd en naar... Continue Reading →
Iedereen kent de tuinkabouter, maar wie kent de luchtkabouter? Dat die bestaan is bij deze bewezen, want dat het stoeltje daar op de foto kan alleen maar van een luchtkabouter zijn. Toen ik de foto nam was de luchtkabouter net vertrokken. En toen ik de luchtkabouter wat later vroeg waarom die niet bleef zitten zei... Continue Reading →
Dat was de spreuk van een goede vriend van me die jaren geleden plotseling overleed. Hij bedoelde het grappig en als energizer voor zijn eigen gevoel. Vaak denk ik daaraan. In de zin van dat de rest van de wereld zijn gang maar moet gaan. Hij sprak het niet vaak uit. Als wel, dan vaak... Continue Reading →
Hieronder een stukje tekst dat zich verder ontvouwen gaat naar mate je het leest. Een experiment. Zo schrijf ik vaak ook met de vulpen op groot wit papier, je kan dan meer de layout van je tekst zelf volledig aanpassen. Dat gaat op het web ook wel, maar dat kost me dan net teveel tijd.... Continue Reading →
verwonderaar 