De verhalen zullen komen of in vormen van blog berichten en die ga je dan hieronder in een carrousel vinden. Of is schrijf ze direct hieronder op.

Waarom mis ik de poes zo erg?

Die vraag hielt me dagen na het overlijden erg bezig. Ook mijn vrouw vroeg zich dat af. En op de fiets naar de plek waar ik dit aan het typen ben probeerde ik er een logica onder te zetten. Mij te doen gebruikelijk manier van werken: welke patronen zou je kunnen volgen in de je denkwerk. En ik kwam als eerste op de volgende, die van de sensorische informatie. Zintuigen.

Missen gelegd naast hoe je kan missen

Welke zintuigen heeft een mens en wat zou dat dan met de poes doen?

Even wat theorie. Gezichtsvermogen, gehoor, reukzin en de smaakzin en evenwichtszin noemen we speciale zintuigen. En daarin is voelen onderverdeeld in drie aparte zintuigen. Tastzin, thermoceptie (warmte en kou) en nociceptie (pijn) Deze drie noemen we de somatische zintuigen. En dan kan je eventueel nog spreken over een zesde zintuig, die van telepathie en intuitie. Die is wel niet wetenschappelijk aangetoond, maar vroeger was ook niet aangetoond dat de aarde rond was, tja…

Hoe zou dat nu allemaal zitten met mij en de poes? Laten we het lijstje eens aflopen… Lees verder.

Zien

De poes zag ik maar denk ik op een andere manier als ik naar andere dingen kijk. Je kijkt naar niet levende voorwerpen zonder verdere verwachting, dat is meer een vaststelling van iets. Het zijn van iets zoals Satre dat zou noemen. En als je kijkt naar niets levends verwacht je daar iets van of wil je daar iets mee doen. De communicatie daarmee heeft een inhoud en betrekking niveau.

En bij de poes was er geen inhoud nodig. Het zien en het terug kijken van de poes had meer te maken met het betrekkingsniveau: hoe verhouden we ons met mekaar en direct altijd werd dat ingevuld door liefde. Van beide kanten. Dat maakte het kijken naar de poes anders.

De verwachting voor het zien is veilig en zonder dat er nut aan verbonden moest worden. Omdat de verwachting voor het zien steeds positief was en zonder angst of vragen. Als ik de trap af kwam in de ochtend, had ik de verwachting een liefdevolle blik te krijgen van de poes, geen keer was dat anders.

Het zien zelf, was zonder dat er iets mee gedaan moest worden. Als je naar een mens kijkt duurt het niet lang of een van de mensen gaat zich ongemakkelijk voelen en vindt dan dat er iets gedaan moet worden. Bij de poes was dat niet. Aankijken kon lang duren.

Na het zien bleef het gevoel in me hangen, juist omdat je er niets mee hoefde te doen met dat zien.

Horen

De poes was de eerste jaren stil, zonder geluid. Dat was apart bedenk ik me later. Ineens was er een moment dat ze ging geluid maken, het miauwen. Op verschillende toon hoogtes en volume.

Ruiken

De poes had naar mijn weten geen speciale geur, maar daar kan ik me in vergissen. Het toilet van de poes had een geur, maar die rook ik pas als je die aan het schoonmaken was.

Smaak

Goh, daar heb ik niets mee in relatie tot de poes.

Evenwichtszin

Als je de poes oppakte dan moest je aan je evenwicht denken. De poes was een redelijk fel dier, dat totaal niet blij was als je die oppakte. En we deden dat ook niet, ook niet om daar gewenning aan te geven, want waarom moeten wij onze zin doordrijven op een dier dat niet gewend is in de lucht te hangen?

Tastzin

Dit is denk ik een belangrijk onderdeel. Het strelen van de kat is een herinnering die nog in mijn vingers zitten. Zowel in de beweging die ik maakte als de sensorische informatie van de haren aanraken.

Hier zit denk ik het grootste verschil. Natuurlijk je raakt meer dingen en levende zaken aan, maar met de poes was dat intensiever dan met iets anders. Je partner zou er dol van worden dat onder het televisie kijken je een uur haar of hem aan het aaien was…

Thermo

De warmte van de poes voelen. En weten dat de poes de warmte van jouw lichaam voelt. Dat is wat een open deur, maar denk ik ook relevant. Niet dat ik nu warm werd van het poes lichaam, maar het idee daarvan maakte niet lichamelijk warm, maar geestelijk warm.

Nociceptie

Het voelen van pijn, daaraan kan ik alleen maar denken in de laatste dagen. Toen kan de poes luid miauwen zonder dat je wist hoe je kon helpen. Heb er een nacht voor wakker gelegen in de woonkamer waar de poes verbleef. En die momenten deden pijn. Geestelijk pijn.

Telepathie

Hoe graag ik ook zou willen zeggen dat ik telepathisch contact met de poes had, maar neen, dat zou niet correct zijn. Je kan het wensen, maar het is niet gebeurd. Wellicht als iemand het de poes zou kunnen vragen zou die anders antwoorden omdat de poes wellicht meer of andere sensoren heeft dan ik.

(er is wel een mooi boek van de Japanse schrijver xyz die gaat over een kat, nog eens opzoeken hoe dat boek heet)

Met een andere blik bekeken: die van de sterkte van de gewaarwording

De sterkte van de zintuiglijke gewaarworden hangt af van de intensiteit van de prikkel zo lees ik. Of zo weten we allemaal. En schijnbaar is het verband tussen de twee volgens de psychofysische wet van Weber over het algemeen eerder logaritmisch dan lineair. Dus eerder met een exponent in verandering, dus niet een vaste lineaire lijn.

Intensiteit gewaarwordingen met de poes heel sterk. Dat zou veel verklaren.

Naar ik denk is de intensiteit van het zien van de poes gevoegd bij de tastzin een combinatie die de intensiteit heel sterk maakt. Ook omdat de context, het betrekkingsniveau met de poes heel veilig en vrij voelt. Dus alles tussen mij en de poes kon vrijelijk stromen. Zonder iets terug te houden.

Om nog eens uit te leggen. Je kan een gevoel kanaal leggen tussen jezelf en een voorwerp. Zeg jij en een steen. Omdat de steen niet lijkt te voelen, zet je niet een groot communicatie kanaal tussen jou en de steen op. Daarnaast zit er niet veel aan waarde in het kanaal tussen jou een de steen. Mensen beschrijven hoe je over een steen denkt als een koude ervaring.

Als je een kanaal legt tussen jou en een slak is dat al anders. Je kanaal is smal en de inhoud dun denk ik. Dat kan vast met de jaren groeien, maar voor dit voorbeeld wil ik alleen maar een beeld in je hoofd schetsen van hoe je verbinding met een steen en dan een slak anders is. En dat daarna het nog anders is voor mij met de poes.

Als ik kijk naar het gevoel kanaal dat met de poes aanwezig was en er snel kon zijn, was dat een kanaal dat van het begin breed was en steeds maar breder werd. En door dat steeds bredere kanaal stroomde niet kou of weinig inhoudende dingen, maar veel warmte en emoties. Dat kon omdat je geen gevaar aan zat, geen verwachting, geen wens, geen noodzaak alert te zijn.

Nog weer anders. Het tijd aspect

Het time en space. De tijd die ik met de poes doorbracht was in lengte meer dan met andere mensen of dingen. En naast de lengte, de momenten, die waren ook frequenter. En naast de frequentie ook wanneer die waren.

Lengte. De poes aaien kon ik voor een halfuur of langer doen. Dan deed ik een meditatie erbij. Of keek televisie.

Frequentie. Meerder keren op een dag, in de ochtend, bij thuiskomst van werk. Op de diner tafel. Bij het desert, etcetc.

Wanneer. Zoals hierboven al beschreven waren er meer momenten.

Plekken. Overal in en om huis. Van de nok van het huis tot de kelder kon je de poes tegenkomen. En in de tuin, op plekken waar de zon kwam, of juist in de schaduw.

Nog weer anders, spiritueel

Je kan ook iets hebben met nadenken over wat niet door je sensoren kan worden waargenomen, maar wel in je menszijn zit. Het spirituele.

Natuurlijk zijn katten beroemd door op schilderijen van Cleoparta te zijn. En vele andere voorbeelden waarom mensen spirituele krachten of zo aan poezen verbinden. Zelf heb ik daar niet heel veel mee. Dat ze mysterieus zijn is denk ik omdat mensen de activiteiten van poezen niet kunnen volgen of verklaren. Maar dat zeggen mensen mijn hele leven ook over mij. Ik parkeer dat altijd terug: waarom wil je mijn verklaren?

Concluderend

De poes is anders dan andere levende zaken omdat:

• Het een verwachtingloze manier van samen mekaar aankijken kon hebben.
• Je de communicatie kon combineren. Zien en aaien.
• Veel deed door aanraking, iets dat je weinig met andere dingen op aarde doet.
• De intensiteit groot was. Mijn zintuigen werden intensief bewerkt.
• En dan is er een ding dat er ook was. De Verwondering.

De poes kon dag in dag uit, moment in en moment uit vol verwondering naar iets kijken. Of dat echt zo was weet ik natuurlijk niet. Wie weet nu de gelaatsuitdrukking van een poes die verwonderd kijkt? Maar ik dacht dat zo.

Vandaar deze website. Die ik startte drie dagen na het overlijden van de poes. En de komende jaren zal voorzien van mij verwondering.

Veel leesplezier.

Rudolph Regter

21feb24

---

Dit blijft voor me ook een top plaatje. Er zit zoveel geborgenheid in.

Geborgenheid die je krijgt en geeft, want zeker deze poes was altijd erg alert en scherp. En zo een rust ontvangen.

Dat was het denk ik ook, de kracht van de poes. Die kon rust verstrekken. Juist door het goede voorbeeld te geven. Daardoor kwam ik zelf ook in rust en dacht vaak ‘waarom zou ik nu weer iets productiefs moeten gaan doen? Zitten en denken of zelfs niets denken is ook goed’.

Wat ik nu probeer uit te vinden is of dit dan ook mogelijk is zonder de poes. Of er automatisch de rust voor de vinden, of iets als anker punt nemen. De stap nu is een ring. Die een link heeft met de poes. Iets om eens komende tijd uit te proberen en dat te evalueren. Dus later hier wellicht daar een reflectie op.

vrijdag, 1mrt24

---

Een paar weken verder. De gewoonte blijft bestaan. Beneden komen en een reactie verwachten van het oog contact met de poes. Die er dan niet is. Mijn oog reactie is er, maar er komt niets terug. Daar raak je aan gewend denk ik. Dat er niets terug komt.

De volgende stap in je ervaring gaat vast worden dan je eigen verwachting bij het beneden komen, niet meer is dat je de poes verwacht te zien. Dat is een normaal iets, je geheugen verliest die reactie. En dat is plezierig van je brein, dat die dingen die niet versterkt worden vergeet. Of vergeet is niet het goede woord, de synapsissen in je hersenen maken een beeld. Dat is een verbinding tussen verschillende synapsissen en hoe meer je die verbinding laat maken, hoe meer je het onthouden zal. Gelijk vele keren op een stukje gras lopen, na een tijd gaat dat een pad worden. Doe je dat niet, dan zal het gras weer de overhand nemen en is er geen pad meer te zien. Zo werken de hersenen nu eenmaal. Fijn wel denk ik. Verplicht je in het heden te gaan leven.

zondag, 17mrt24

---

Het is inmiddels zondag 7 april 2024 en denk nog eens na over wat een mens nu doet verdrietig zijn. Het past wat in wat ik las.

Wie van de wereld wil genieten, laat die zoals die is.

Mozart’s opera ‘La finta fiardiniera

Maar de wereld veranderd, zonder dat je het wil of er een bijdrage aan hebt. Beter dan:

• Genieten van het nu.
• En een bijdrage maken aan een betere wereld.

…zo denk ik dan. En doe al lang. Maar kost me moeite.

Genieten van het nu. Helaas, mijn grillige hersenen zijn nooit, of zelden, in rust. Dus in het nu zitten en daar blijven, dat kost me veel moeite. Maar wie die is ‘me’ waar ik hier over schrijf? Dat iets, daar moet ik eens wat meer aandacht aan geven. Of juist niet. Hier past het verhaal van wie je voeding geeft van de twee wolven die op je schouder zitten. De wolf die slecht is of de wolf die goed is. Die je voeding geeft, aandacht geeft, die gaat sterker worden. Dus? Geen aandacht voor slechte zaken, richt je blik op de zonzijde dan zal de schaduwzijde achter je vallen zei mijn moeder vaak…

Bijdrage maken aan een betere wereld. Dat geeft het docentschap me. En alle tijd die ik graag steek in mensen, vaak oud studenten, helpen in hun leven.

---

Het is dinsdag 16 april 2024 en ik ben nog verdrietig. Waarom? Ga het analyseren.

Of heb eigenlijk geen zin het te analyseren. Het gevoel is er, waarom moet ik er iets mee doen? Voor wie? Voor wat ik denk dat ik moet doen. En dat denk ik door mijn opvoeding, wat mensen zeggen, wat ik lees. ‘Je moet stoer zijn’, of ‘Duurt dat zo lang?’, of ‘Ben je nu echt een man?’. F!it. Ik ben diep verdriedig dat de poes er niet meer is.